Komentarze walutowe

Po posiłku należy umyć zęby. Takie stwierdzenie nie budzi żadnych kontrowersji. Jest zarazem tak samo prawdziwe i w trakcie głównego dania, jak i w trakcie deseru. Być może, metafora ta trafnie oddaje zamieszanie, które wczoraj powstało wokół ograniczania programu skupu aktywów przed jego całkowitym wygaszeniem.

Żadna ze stron nie zdobywa od dłuższego czasu przewagi na najważniejszej parze walutowej. Obszar konsolidacji rynku zawęża się. Kwestią czasu jest wybicie z trendu bocznego i wytworzenie trwalszej tendencji. Według naszych modeli będzie to ruch w kierunku 1,14-1,15.

Siła NZD widoczna jeszcze rano dzięki niezłym danym nt. indeksu zaufania biznesu w III kwartale w kolejnych godzinach zaczęła maleć, chociaż dzienny bilans stóp zwrotu pokazuje jeszcze na plusy. Wyniki aukcji wyrobów mlecznych, jakie zostały ogłoszone po południu, okazały się słabe.

Główna para: Jeffrey Lacker, mający w ramach Fed dość jastrzębie nastawienie, ogłosił dziś, że Rezerwa powinna przyjąć taką strategię jak w roku 1994 – tzn. zacząć podnosić stopy procentowe jeszcze zanim inflacja wyraźnie wzrośnie.

Dolar amerykanki pozostaje silny na początku tygodnia z pomocą pokrzepiających danych z przemysłu. Wyłamanie USD/JPY przyciąga uwagę na sesji azjatyckiej, ale poczekajmy z ogłoszeniem końca trendu spadkowego. Poza tym RBA utrzymał politykę bez zmian, utrzymując stabilnego AUD.

Pierwszy z ważnych odczytów z gospodarki USA (przemysłowy ISM) pokazujący stan aktywności przed posiedzeniem Fed, na którym dojdzie najpewniej do podwyżki stóp procentowych, nie daje podstaw, by odsuwać tę decyzję. W piątek kolejna cegiełka (nowe miejsca pracy we wrześniu).

Na wykresie: Eurodolar pozycjonuje się dziś rano w okolicach 1,12 – chwilami nieco poniżej tego poziomu. Konsolidacja trwa w najlepsze, a tych ruchów, które ostatnio widzimy, nie trzeba traktować zbyt poważnie.

Kluczowe informacje z rynków: Wielka Brytania: W wywiadzie dla BBC, jaki ukazał się w weekend, premier Theresa May potwierdziła, że formalny proces Brexitu (powołanie się na Artykuł 50 Traktatu Lizbońskiego) rozpocznie się nie później, niż do końca marca 2017 r.

Sentyment wokół kondycji finansowej największego pożyczkodawcy z Niemiec poprawił się, a wraz z nim nastroje na rynkach, po doniesieniach o niższej, niż pierwotnie zakładano kary żądanej przez amerykański Departament Sprawiedliwości.

Sentyment wokół kondycji finansowej największego pożyczkodawcy z Niemiec poprawił się, a wraz z nim nastroje na rynkach, po doniesieniach o niższej, niż pierwotnie zakładano kary żądanej przez amerykański Departament Sprawiedliwości. Początek ostatniego kwartału upłynie pod dyktando wzrostu apetytu na ryzyko.

Chaos końca kwartału już za nami i po kilkudniowej przerwie rynki wracają do uważnego śledzenia danych makro. Festiwal indeksów aktywności biznesu najbardziej ciekawi w Wielkiej Brytanii i USA. Poza tym uwagę przyciąga europejski sektor bankowy, szczegóły Brexitu i nieprzerwanie przez kolejne tygodnie kampania prezydencka w USA.

Ten tydzień będzie o tyle istotny, że w piątek poznamy wrześniowe payrollsy, tj. dane z rynku pracy Stanów Zjednoczonych – o bezrobociu i zmianie zatrudnienia. Oczywiście są to te właśnie informacje, które mają kluczowy wpływ na eurodolara.

Żegnamy trzeci kwartał w iście rozchwianych nastrojach. Dostosowania portfeli inwestycyjnych potęgują zmienność pod wpływem plotek otaczających Deutsche Bank. Czy to tylko temat zastępczy, który uratował inaczej nudny tydzień?

Eurodolar i świat: Posiedzenie Rezerwy Federalnej, które odbyło się w ubiegłym tygodniu, miało dwojaki przekaz. Z jednej strony – gołębi, bo obniżono średnie prognozy wysokości stóp w roku obecnym i kilku latach następnych, a także ich górne wartości. Do tego tylko trzy osoby (Rosengren, George, Mester) były przeciwne utrzymaniu obecnego poziomu stóp, czyli w praktyce oczekiwały podwyżki.

Po słabszym początku III kw. w rozwiniętych gospodarkach, ostatnie tygodni przynoszą znacznie bardziej optymistyczne informacje. Szczególnie cieszy umocnienie ożywienia w Europie. Zmniejsza to presję na łagodzenie polityki pieniężnej przez banki centralne.